Tijd
Geplaatst op 29 April 2005 @ 18:41
door crash
Een collega van mij neemt over twee weken afscheid. Hij gaat met de VUT na 30 jaren bij de baas.En denk niet dat dit een saaie en verzuurde ambtenaar is, oh nee. Het is een bijzondere persoonlijkheid die het natuurbeleid in onze provincie zo'n beetje gestalte gegeven heeft. En we organiseren een fantastisch en gek afscheidsfeest voor hem.
Ik zit in de feestcommissie en ??n van mijn taken is een compilatie te maken van allerlei voor handen zijnde videobeelden van hem.
En daarom zit ik vandaag al de hele dag video's te bekijken en fragmenten te selecteren. En er vliegt heel wat voorbij. Want we hebben toch wel heel veel lol gehad met zijn allen. Cabaretvoorstellingen, zelfgemaakte documentaires, afdelingsfeesten: ik zit te glimlachen en ook te schaterlachen voor de televisie.
Maar soms is het ook confronterend. Want dan zie ik beelden van collega's, mensen met wie ik een nauwe band had, die er niet meer zijn. Die een vreselijke ziekte niet overwonnen of die plotseling, boem, door een hartstilstand uit onze kring werden weggenomen.
Ik zie mezelf ouder worden op die beelden. Maar zij, zij blijven in de herinnering zoals ze daar zijn. Verstild in hun verleden, heden en toekomst.
zeven reacties
Dat lijkt me inderdaad een rare gewaarwording. Gelukkig sta ik nog minder op films dan op foto’s dus die confrontatie hoef ik niet aan.
Struikel (URL) - 29-04-’05 18:57