Het lijkt wel werken
Een muzikaal weekje. Maandagavond stond ik alweer voor het podium. Dit keer in het Patronaat, dus lekker bij huis. Opa en Joke hadden Thijs beloofd ook eens naar hem te komen kijken. Op aanraden van de kleinzoon hadden ze wel oordopjes aangeschaft. Had ik dat ook maar gedaan, want ik stond weer precies voor zo'n gehoorbeschadiger.
Voorlopig is het even uit met optreden want Axelis vandaag geopereerd [na al jaren met de pols gesukkeld te hebben] aan een carpaal tunnel syndroom. En natuurlijk wensen wij hem vanaf deze plek met zijn allen een spoedig herstel!
Popfotografie
Eindelijk was daar dan het moment om mijn verjaardagskadootje te gebruiken: d? reden waarom ik die lens van mijn vriendje kreeg.
Mijn schoondochter fotografeerde mijmet haar cameraatje terwijl ik haar vriendje en zijn makkers op de kiek zette.
Veel van alles
Het is duidelijk te merken dat het jaar weer naar zijn einde toekruipt.
Bij ons op het werk is het stress, moet er van alles nog heel veel en vliegen de dagen aan me voorbij.
SAP-systemen die niet goed werken, terwijl ze dat nu juist wel zouden moeten doen. Veel overleg, veel vergaderingen. Een beoordelingsgesprek tussendoor. Huiswerk maken voor een cursus. De auto even naar de garage voor wat kleine dingetjes. Een freelanceopdrachtje moet dit weekend nog af. O ja, verkiezingen waren er ook op woensdag.
Vrijdagavond ga ik lekker uit. Dus als je in de buurt bent, kom ook even langs!
Wintergeur
Het klinkt misschien tegenstrijdig bij het zien van een voorjaarsbloem maar met het bloeien van de eerste hyacinthen in mijn huis ruikt het naar winter in de kamer.
En dat terwijl ik de verwarming nog niet eens heb aan gehad!
Eindelijk weekend ...
Al is het op dit moment al weer voorbij.
Ik daalde voor het tweede weekend af naar de fietsenberging in de flat, nu om de andere zijde van een
te voorzien. En geen gepiep dit keer: geen spierpijn te bekennen! Struikel suggereerde al dat ik misschien wel een paar keer per week kon gaan fitnessen. Nou ja zeg, je kunt ook overdrijven nietwaar?
Vandaag dus nog genoeg energie om een lekker herfstwandelingetje te gaan maken. Na een hele week binnenzitten was het wel weer heel lekker om een frisse neus te halen.
Het terrein van Zonnegloren was dichtbij huis [Struikels huis, niet de mijne natuurlijk] en het was een prachtige en rustigeherfstdag. Met zelfs nog een zonnetjetot slot.
Koksmaatje
Een deel van de opvoeding van mijn zoon bestond uit hem leren en laten koken. Omdat ik vond dat dat moest.
Gelukkig heeft hij dat ook altijd leuk gevonden. Nu wat meer dan vroeger.
Zondagavond belde hij vanaf zijn werk: of hij maandagavond bij mij kon komen koken want ze hadden wat over in de keuken en dat was zonde om weg te gooien.
En zo kwam het dat hij als een ware culinaire meester gisteravond mij een maaltijd voorzette.
Zo heb je toch weer eer en gemak van je werk als opvoeder!
Dag dag
De dag begon lekker. Ik versliep me anderhalf uur maar had gelukkig geen afspraken waar ik te laat kwam. Dus we zullen maar zeggen dat ik het even nodig had.
Toen ik dus zo tegen half tien binnen kwam rollen gonsde het hele gebouw.
Neen ... niet omdat ik eens een keer te laat kwam.
"Lekker h??", zei de een. "Jij bent zeker ook de hele zaterdag aan het funshoppen geweest?", merkte een ander op.
Huh?
Blijkt dat op de enige dag in het jaar dat ik niet mijn brievenbus geleegd heb er een kadootje gestuurd was door de baas.
Ik mopper vaak op ze en ben heus niet minder kritisch, maar het was wel leuk om een irischeque van ? 100 te krijgen als waardering voor onze inzet het afgelopen jaar onder lastige omstandigheden.
Alweer ...
Mag ik even piepen?
Ik heb zo'n spierpijn!!
Als bestuur van de Vereniging van Eigenaren moet je vaak het voortouw nemen want anders gebeurt er helemaal niets.
Zo hadden wij bedacht dat het als 'project' wel leuk zou zijn om met onze medebewoners de fietsenberging op te frissen. Ten eerste is het een manier om kennis te maken en elkaar te spreken en ten tweede, het bleek de verenigingskas enkele duizenden euro's te besparen.
Mijn benedenbuurvrouw en mede-bestuurslid was de 'projectleider', wat ze trouwens [letterlijk en figuurlijk] met verve deed.
Donderdagavond hebben we met zijn vijven de ene berging schoongeboend en gespoten. Na drie uur met een trekker water afgevoerd te hebben was de plek waar mijn rugspieren zich bevinden duidelijk te markeren.
En sinds gisteren, na een uur of vijf met de latex en een roller aan de slag te zijn geweest, weten mijn dijbeenspieren ook weer waar ze zaten.
Maar het was best gezellig.
Alleen ...
Volgende week is de andere kant aan de beurt.
Eigenlijk ...
De politieke barometers tonen een groter wordend verschil in zetels tussen het CDA en de PvdA. Nu hoop ik zelf dat d?t meer te wijten is aan de campagne van W. Bos dan aan het korte geheugen van de Nederlandse kiezer.
Vanochtend reed ik in de auto naar Utrecht [want: ging naar mijn eerste cursusdag] en luisterde naar de radio op een tijdstip dat ik dat normaal nooit doe. Ik heb altijd al een zwak gehad voor Joep van Deudekom [want: we zaten op dezelfde school en ik bij zijn broer in de klas] en die blijkt iedere dinsdag een column bij Giel in te spreken.
Vandaag ging deze over Jan Peter en ik vond hem zo leuk en treffend dat ik jullie er even op attent maak! Klik hier om te beluisteren.
School
Mijn middelbare school bestaat dit jaar 75 jaar. En daarom was er gisteren een re?nie voor alle oud-leerlingen die wel wilden komen. 10 jaar geleden had ik dat voor het laatst gedaan en dus dacht ik, hup, we proberen het maar weer. Mijn middelbare schooltijd is namelijk niet de tijd met de meest leuke herinneringen: ik vond school gewoon he-le-maal niet gezellig. En dat terwijl ik best kon leren en ook best wel nooit ben blijven zitten.
Er waren niet zoveel klasgenoten en degene met wie ik uiteindelijk het meest sprak was dezelfde waarmee ik dat 10 jaar geleden voor het laatste deed en die naast mij zit op de grote examenklasfoto.
Leuker was het om mensen tegen te komen die ik ergens anders van ken: een voormalig schoonzusje, de fysiotherapeute die Thijs heel erg goed geholpen heeft toen hij klein was, mijn neef was er en ook het beste maatje van mijn zoon.
Het 'schoolplein' heette bij ons de 'cour'. Dat was nu hernoemd, naar Jef Coerwinkel, die 40 jaar de klassieke talen doceerde op Sancta Maria. En 3 van die 40 zat ik in zijn klas.
Hij overleed in 2001, een jaar na zijn pensionering.
Donker
En om half tien vanavond was het opeens op, het licht in Schalkwijk. Boem, alles uit .... stroomstoring. Heel de wijk in het donker.
Nou, dan heb je natuurlijk niets beters te doen dan foto's te maken. Een fototoestel werkt tenminste op batterijen.
Leuk, die autootjes die voorbijrijden. En h?, nu kan ik ook de sterren zien!
Na drie kwartier gingen aan de randenlangzaam de lichten weer branden. En ook na een uur floepte de tv en de lampen bij mij weer aan.
En als je nog een donker filmpje wilt zien, dan moet je hier klikken!
In de krant een dag later.
