Gezondheid is geen spel
'AZC speelt met gezondheid jongen'
MEDEMBLIK Het AZC in Medemblik brengt de gezondheid van een 12-jarige asielzoeker in gevaar door hem geen glutenvrij dieet te geven.
Dat zegt gastro-enteroloog professor C. Mulder van het VU medisch centrum in Amsterdam. Een asielzoekster uit een AZC in Luttelgeest heeft een vergelijkbaar probleem. Zij belandde tien dagen in het ziekenhuis omdat het AZC haar geen extra geld wilde geven voor het glutenvrij dieet dat de specialist haar had voorgeschreven.
Volgens Mulder is het zakgeld van de asielzoekers te laag om een glutenvrij dieet te volgen.
30 maart 2006
Soms raakt een berichtje je meer dan normaal.
Omdat je van dichtbij hebt meegemaakt wat coeliakie met het lichaam van een klein kind kan doen. Voordat een huisarts gaat nadenken en door gaat sturen.
Gelukkig liep het allemaal goed af en is ze nu een krachtige 9-jarige judokampioene.
Met een gezonde eetlust. En een dieet, dat wel.
Plak
Een beetje trots was ik vanmiddag wel op mijzelf. Ik heb ooit in mijn leven ??n keer zelf mijn lekke fietsband geplakt en de hoop opgegeven en het bijltje erbij neergegooid omdat na twee pogingen hij nog net zo plat was als een dubbeltje [voor de jongeren onder ons - dat was de toen geldende munteenheid die een waarde vertegenwoordigde die iets lager ligt dan het huidige ? 0,05 muntstuk, maar dit terzijde].
Gelukkig heb ik niet zoveel last van platjes gehad in mijn leven [let wel: dit is een woordspeling] maar het afgelopen jaar heb ik toch enkele echte mannen voor mijn kar moeten spannen om mijn stalen ros weer op weg te krijgen.
Zo liet ik mijn vader een huisbezoek maken, kocht ik mijn projectleider om en liet ik zelfs een zeer technische man uit Soest langskomen om het gehele bandenwerk van mijn achterwiel te vervangen.
Maar vanmiddag was er niemand. Niemand die een stuntelende vrouw in de fietsenstalling van een ambtenarenkantoor een handje te hulp schoot. Al die kerels [dat waren dus geen echte mannen] liepen quasi nonchalant met hun gezicht de andere kant op aan mij voorbij. Pffff ....
Ik heb mij over mijn bezwaren heengezet. Ik keerde mijn fiets om, had na 10 minuten de band er af, vond een piepklein gaatje, knipte een volmaakt ovaaltje, schuurde de band wat op, smeerde er die fijne Simson-solutie op [da's nog eens wat anders dan hoestdrankjes! ... watjes!] en ftttt ....
Voordat het omleggen van de band tegen een half uur ging lopen was daar gelukkig nog ??n echte man die uit het ambtenarenkantoor kwam.
Binnen een minuut had hij het onwillige rubber om de velg.
Het was dan ook een leidinggevende.
En een mogelijke oorzaak van die lege band heb ik inmiddels ook gevonden!
Geschiedenis van een torenspits
Heel lang geleden, ver in de vorige eeuw, leefde mijn opa. Opa was vader van 11 kinderen, hoofdmeester van nog meer kinderen en dirigent van een zangkoor. Hij stierf in 1955, dus ik heb hem nooit gekend.
Het zangkoor waar hij dirigent van was luisterde de heilige missen op in de Spaarnekerk. En opa was een bekend persoon in de parochie van deze kerk. Met 11 kinderen was je in die tijd wat ze noemden 'een goed katholiek'.
Toen ik een paar dagen oud was werd ik dan ook in vol ornaat gedoopt in de Spaarnekerk. Mijn moeder was tenslotte 'goed katholiek' opgevoed [mijn vader trouwens ook] en dus kregen wij dezelfde opvoeding. Dat wij daar uiteindelijk niet zoveel mee gedaan hebben lag niet zozeer aan hen als aan de tijdgeest van de jaren zestig en zeventig. Zij lieten ons vrij in onze keuzen en gaven ons daarbij hun voorbeeld in normbesef, iets waar ik nu nog profijt van heb.
Maar het ging me in dit verhaal om de kerk, de Spaarnekerk.
Rond 1985 werd deze kerk gesloopt. Dat ging niet vanzelf en er was veel tegengepruttel. Maar de tegenpruttelaars hadden geen geld en dus viel de kerk.
Een projectontwikkelaar zette er appartementen neer en het stadsbeeld was voorgoed veranderd.
Het toeval wil dat ik in 1987, dringend op zoek naar woonruimte met mijn toen 2 jarige zoontje, een appartement van mijn broer mocht huren. En wel ... jazeker, recht boven de plek waar ooit het doopvont stond waar ik gedoopt werd.
Maar dat is nog niet alles.
De bij de sloop 'geredde' torenspits werd geplaatst op het gebouw van de Schalkwijkse Febo en slijt zijn dagen als uithangbord voor kroketten en nasiballen.
"Opa zou zich omdraaien in zijn graf", pleegde mijn moeder altijd te zeggen.
En ik?
Ik kan me gelukkig niet omdraaien in mijn graf maar zie die torenspits van de ooit trotse kerk dagelijks vanuit mijn raam!
Tot slot wil ik de wens uitspreken dat diegenen die ooit instemden met de sloop van de Spaarnekerk, tot aan het eind van hun dagen in de torenspits van die kerk worden opgesloten, en verplicht worden te eten uit de vuilnisbak van de snackbar waar die torenspits inmiddels het uithangbord is geworden. Ik dank u.
Justus van Oel, 28 december 1999.
Lente
Ze wilden wel hoor ... maar een onderdosis zon en warmte hield het tegen.
Een dagje zon en temperaturen boven de 10 graden waren genoeg om hen jubelend hun kopjes en kleurtjes aan mij te tonen.
Mijn eigen mini-balkon-lente-tuintje!
Zeeland
Zou ik morgen, na een aantal jaren, eindelijk Zeeland weer eens terugzien .... ga ik niet!
Middelste zus en ik zouden morgen [helemaal] naar Vlissingen rijden voor de Bl?f fanclubdag.
Krijg ik vanmiddag een sms-je van d'r: "Zeeland gaat niet door ..." Omdat ik op dat moment in de auto zat, had ik mijn mail [nog] niet gezien. En zij wel. Wegens ziekte van ??n van de bandleden was het gebeuren afgeblazen. Op zich OK, want het mini-concert dat de heren geven is toch wel hetgeen we speciaal voor komen.
Maar nu zit ik opeens met een hele lege zondag.
Hmmm .... ook wel lekker!
Woman at work
Grijze massa
Daar bedoel ik dit keer niet mijn interne processor mee maar het [wederom] grijze zondagse weer in het midden van het land.
In de hoop dat een [beloofd] zonnetje zich toch nog wilde laten gaan zien trokken we er [tegen beter weten in] op uit.
Trouwens, je komt wel rare wezens tegen in Amersfoort!
Gelukkig kwamen we vlak voordat we thuis waren nog een evenement tegen dat ik in het westen nooit tegenkom: het oplaten van een luchtballon. Dat was dan weer een uniek shotje voor een Haarlemse!
[en ja, ik weet het, sommigen zijn wat groter dan anderen .... maar ik had geen zin meer om ze weer te resizen ...]
Topavond
Dat vond het publiek [wij dus] maar gelukkig ook degenen die op het podium stonden. Dat werd ons meerdere malen verzekerd door de zanger aan het eind van het optreden. Dat wel 2,5 uur duurde want ze kregen er maar geen genoeg van.
Een speciaal plekje was er voor Chris tijdens deze avond. Omdat het morgen [vandaag eigenlijk al] 5 jaar geleden is dat hij stierf.
Het concert werd opgenomen voor radio 3FM. Helaas, ik ben niet zo radioluisteraar, dus ik weet niet of het live uitgezonden werd of dat d?t voor een later tijdstip is. Ik hoop dat er iemand is die daar dan een opname van maakt. [Nee Rob, ik kijk niet speciaal jouw kant op ....
].
Er mochten g??n foto's gemaakt worden. Maar ja, avontuurlijk als ik ben, heb ik er toch stiekem een paar geschoten.
crash - 2 -
Terwijl dit eigenlijk de Crash is waaraan ik mijn bijnaam heb ontleend.
crash
Een kadootje van mijn lief. Omdat dit de naam is waaronder hij mij heeft leren kennen. En toevallig nog een Oscarwinnende film ook.
Zaterdagavond hebben we hem bekeken. Ik vond het een goede film, niet supersupergeweldig, maar veel beter dan er de laatste tijd in de videotheek te krijgen was.
Praatje aan de pomp
Zo noemt mijn vriendin A. het gesprek dat nergens over gaat maar dat je houdt omdat men anders denkt dat je er niet meer bent.
Dit praatje is een praatje aan de pomp. Ik ben er nog, dat wil ik even laten weten.
Ik zit voor de computer in Soest terwijl ik op het eten wacht dat mijn lief aan het klaarmaken is.
Gisteren kookte ik zelf nog in Haarlem voor mijn zoon en zijn nieuwe vlam die hij aan mij kwam voorstellen. Gezellig hoor, echt waar.
Op dit moment verheug ik me erg op het concert in het Patronaat waar ik donderdag naar toe ga. Met zusjes maar ook met zoon Thijs [die zich op de gastenlijst heeft laten zetten -hij werkt bij het Patronaat Caf?- om zijn moeder een plezier te doen]. En ??n van mijn collega's komt ook met zijn vrouw en heeft me al een biertje beloofd.
Verder gaat het leven zijn gewone drukke maar ook een beetje sleurderige gangetje.
Donderdag was ik de hele dag op pad voor mijn werk: vergaderen in Amstelveen en daarna een soort excursie naar het gebied waar het project zich afspeelt. Woensdag regende het pijpenstelen de hele dag dus ik zag de bui letterlijk al hangen, maar het viel mee: het was in ieder geval droog! [foto's staan hier, maar die zou ik alleen gaan bekijken als je echt niets beters te doen hebt, net zo saai als het grijze weer namelijk].
Zo. Dat was het. Op naar de komende week.
Vliegtuigjes kijken
Mooi
West
Al het slechte [weer] komt bij ons uit het westen. Op mijn werk, waar ik een heel weids uitzicht naar het westen heb, kan ik dat helemaal mooi zien aankomen. Alleen ligt mijn fototoestel dan altijd thuis.
Maar als ik hier om het hoekje van mijn keukenbalkonnetje piep, dan kan ik het ook zien. En een uurtje later wanneer de bui echt over me heen gaat, dan kan ik er helemaal niet meer omheen.
Sneeuw
Eindelijk kwam er ook sneeuw hier in het westen.
Om 5 uur vanmiddag was het zelfs zo hevig dat ik het vanaf mijn werk nog even aanzag ... misschien zou het wat minder worden.
Maar nee hoor, ik moest er echt aan geloven op mijn fiets.
Dat je het nog ziet liggen komt niet omdat het hier vriest. Dat komt alleen omdat er zo veel viel.
