Schuld en boete
U heeft dat vast ook wel eens [of niet, dan staat u sterker in de schoenen dan ik]. Dat u ergens naar toe gaat of ergens aan meedoet of u ergens voor opgeeft uit een soort schuldgevoel.
Ik woon in een flat met 48 appartementen. Zo'n ding heeft vaak een vereniging van eigenaren omdat het gebouw en een aantal voorzieningen nou eenmaal collectief geregeld moeten worden.
En een vereniging heeft een bestuur, zo ook de onze. Nou zijn we al een tijdje bezig met een Meerjaren Onderhouds Planning. Dat is een zwaard van Damocles dat ons boven het hoofd hangt als eigenaar en bovendien een hele hoop geld gaat kosten. Zoveel geld dat de meesten hun hypotheek ervoor moeten verhogen. En dat is natuurlijk nooit leuk, zeker niet in deze tijden van stijgende lasten.
Ongenoegen en onbehagen daarover wordt geuit, meestal op het persoonlijke af richting bestuursleden. Alsof zij er wat aan kunnen doen dat het onroerende goed in 1964 al gebouwd is. En alsof zij als appartementseigenaar niet voor dezelfde kosten komen te staan.
De animo om zitting te nemen in het steeds kleiner wordende bestuur is dus niet groot. Zelfs zo klein dat de, uiteindelijk, twee overgebleven leden een noodkreet de flat in gooiden.
En ja, dan komt dat schuldgevoel van mij om de hoek kijken. Dan voel ik me moreel zo verplicht om mijn steentje bij te dragen dat ik uiteindelijk toch maar besloot om me op geven voor hand- en spandiensten.
Gisteravond was de eerste vergadering en ik zat er al dagen tegenaan te hikken.
Maar .... we waren met zijn 7-en. En het was best leuk en opbouwend en gezellig.
Ik ga een website maken samen met iemand anders. Ik 'mag' vergaderingen notuleren en er zal nog wel wat meer uitrollen.
Vele handen maken licht werk en het werk ook leuk!
Kater
Vroeg
Sja, wat krijg je als je vrijdag de hele dag zwak, ziek en misselijk op bed hebt gelegen?
Dan ben je zaterdag héél vroeg wakker!
Vanochtend
Safety first
Het afgelopen weekend heeft Struikel onze logs een Pivot update gegeven [1.30 beta 3]. Het grootste voordeel voor ons was dat een essentiële functie, namelijk het direct uploaden van foto's, weer functioneert.
Een nadeel is dat één van mijn liefste logleesters vandaag niet [meer] kon reageren. Of het één met het ander te maken heeft weet ik niet zeker, maar het lijkt er wel op.
Het vervelende is dat ik er maar niet achter kan komen waar het aan ligt: haar IP is niet geblokt, ze heeft ook geen woorden gebruikt die haar als referrerspammer zouden kwalificeren .... en toch reageert Pivot wel zo op haar.
Als iemand enig idee heeft wat de oorzaak kan zijn, of als je zelf ook niet kunt reageren, laat het dan even weten per mail: crashlog apenstaartje gmail punt com ... misschien kan ik het dan oplossen.
Ekseption
Vandaag las ik dat de voorman van de [van oorsprong Haarlemse] band Ekseption is overleden aan de gevolgen van een herseninfarct. Rick van der Linden is er niet meer.
Voor mij en voor nog wat generatiegenoten van mij, was Ekseption d? kennismaking met de klassieke muziek. Opgroeiend in de sixties en de seventies was het luisteren ?n genieten van klassieke muziek eigenlijk 'not done'. Rick van der Linden maakte de 'oude' muziek toegankelijk en beschikbaar voor de Top 40.
Voor degenen die geen enkele notie hebben waar ik het over heb: hier kun je een stukje beluisteren!
De Biljartclub
Vanavond was ik op stap met de 'Biljartclub'.
Huh?
Nou niet meteen denken dat ik 'sportief' ben geworden of dat ik mijn heil zoek in het gezelschap van stoffige mannetjes met een gilet en een vlinderstrikje. Nee, het zijn 4 collega's van me die, ooit op een dag, hebben besloten dat ze 4 maal per jaar gaan biljarten met elkaar in een Haarlemse kroeg. Met een hapje eten vooraf. En op enig moment is het zo gekomen dat ik, voor de gezelligheid, dat hapje eten vooraf met hen ging delen.
We zijn allemaal ongeveer van dezelfde leeftijd. De een 'n paar jaartjes ouder, de ander een paar jaartjes jonger en weer een is even oud als ik. De een was mijn projectleider vorig jaar, de ander is het nu en eentje was boventallig maar heeft inmiddels [hoera] een nieuwe baan. We deelden veel lief en leed: ouders die plotseling stierven, een zus die na een lang ziekbed afscheid moest nemen, op kraamvisite bij een eerstgeborene die inmiddels een [lastige] puber is van 15 jaar en de problemen rond een pleegkind dat een grote wissel trok op een gezinsleven. En ook lachen, heel veel lachen.
Ik heb lol om de 'strijd' die deze vier mannen leveren om een kitscherige biljarttrofee die de winnaar de komende drie maanden op zijn bureau mag hebben staan. Pontificaal staat hij op tafel, tussen de vissoep, de krabcocktail en de andere gerechten.
En ik word warm van binnen als mijn 'oude' projectleider zegt: "Als ik het voor het zeggen zou hebben, als ik zelf mocht kiezen, dan zou ik jou en M. meteen in mijn team opnemen. Zonder twijfel!"
En dan weet ik het weer. Dan weet ik weer waarom ik de afgelopen jaren bij deze baas heb gewerkt.
Het zijn de mensen ... want het zijn MENSEN!
Mooi
De dagen worden merkbaar langer. En de lucht was niet grijs vanochtend.
Dus ik zag de
weer opkomen vlak voordat ik naar mijn werk ging.
Overdracht
Vandaag heb ik de site van Laag Holland overgedragen aan zijn nieuwe baasje [beetje 'snif' ....].
Vanaf nu pruts ik alleen nog aan mijn eigen site [en met prutsen bedoel ik dat ik ook echt alles uitprobeer wat los en vast zit].
Tijd zat?
Inwoners van Velsen hebben zeker te veel tijd en te weinig om handen:
de een belt tienduizenden keren 112 en de ander dient meer dan honderduizend klachten in bij Schiphol.
Zon
Eindelijk was daar dan de zon weer dit weekend. De hele week heb ik me een beetje ondergedompeld gevoeld in een grijze mist [of zat die in mijn hoofd ... hmm ... kan ook nog]. Na het zien van mijn loonstrookje van januari [zorgverzekering!!] werd de stemming er in ieder geval niet beter op. Het is het tweede jaar dat een bruto verhoging van mijn salaris mij door allerlei regeringsmaatregelen netto toch een lager loon oplevert.
Maar vandaag kwam eindelijk het fototoestel weer uit de tas [waar het al langer dan een week zat].
Last
Er zijn meer mensen die last hebben van het slechte weer: iemand uit de huizen hier beneden zag bijna zijn romantische huwelijksaanzoek met de wind verdwijnen!
En ik was natuurlijk al weer op mijn werk en heb het fotografische moment gemist!
Zus
Mijn kleine zusje [ze wordt volgend jaar ook al weer 40] heeft ooit een blauwe maandag ook bij de provincie gewerkt. Dat zal toch al wel 15 jaar geleden zijn. Haar man leerde ze daar kennen en mijn zwager is nog steeds een collega.
Vandaag sprak ik iemand waarvoor ik wat klussen ga doen. En die kon zich haar nog herinneren want op die blauwe maandag werkte ze ook een blauwe ochtend bij hem. "Als ik jullie achternaam zie staan denk ik altijd meteen: Karin! Ik moet er echt altijd bewust bij stilstaan dat jij bedoeld wordt", zei hij tegen me.
Dus Kaatje, bij deze: je hebt een onuitwisbare indruk achtergelaten!
Uitzicht
Het is een Wet die Struikel uitgevonden heeft en waarmee hij mij, geheel onvrijwillig, heeft besmet.
De Wet Dat-het-altijd-slecht-weer-is-wanneer-je-je-camera-bij-je-hebt.
Het uitzicht blijft hetzelfde, maar gisteren had het n?t dat even meer in de zonneschijn!
Eerste werkdag
Hij zat er weer op, die 3 weken geleden zo eindeloos lijkende 'vakantie'. Huh? Drie weken? Het lijken wel drie dagen!
Terug naar het Houtplein, nieuwe kamer, nieuwe collega's, nieuwe projecten.
Tot vanmiddag wist ik niet wat ik op mijn werkbordje zou krijgen, maar dat is inmiddels wel duidelijk.
Ik ga mijn beleidsondersteunende kwaliteiten wijden aan drie projecten: twee in het groen [het mij bekende beleidsterrein] en eentje in de wereld van de wegen [een totaal onbekend beleidsterrein]. De twee 'groene' projectleiders waren in ieder geval reuzeblij dat ze mij toegevoegd kregen. De derde heb ik nog niet te pakken gekregen, maar ze zal het maar met me moeten doen.
Het uitzicht vanaf mijn werkplek is in ieder geval fantastisch. Ik zal morgen zelf wat foto's maken.
En verder is ??n van mijn nieuwe [uitzend]collega's een meid uit Middelburg die ook van Bl?f houdt. Dat schept een band.
De kop is er af ....
Meeuwen
Ik tracht al heel lang de meeuwen die mijn raam voorbijvliegen te vangen. In mijn lens wel te verstaan.
Soms, zoals vanmiddag, benadert het resultaat een beetje wat ik probeer [met dank aan een 6 megapixel camera].
Feestje
Vandaag is er reden tot een feestje. Ik heb namelijk twee jaar verkering. Nu heb ik al vaker in mijn leven twee jaar verkering gehad, maar nog nooit met Struikel, dus daarom is het wel een bijzondere viering.
Ik ken Struikel al van de tijd dat hij nog B?b heette. Maar omdat hij nogal rigoreus is in het verbranden van schepen achter zich, kunnen we van die tijd niks meer her-bloggen.
Rest slechts dit nostalgische screenshot ......
Kabbelen
Het begin van 2006 kabbelt een beetje rustig mijn leventje in.
Deze week heb ik nog vrij en ik probeer nog wat afstand van mijn werk te nemen. Wat niet echt lukt: mijn gedachten willen het niet loslaten en bovendien word ik nog af en toe 'lastiggevallen' via de mail door collega's.
Verder moet Suusje weer eens naar de garage: ik word een regelmatige klant het laatste halfjaar. Het is dat ik geen geld op tafel kan leggen om een andere auto uit te zoeken, anders kwam die er meteen. Nu probeer ik door een reparatie hier en een oplapmiddeltje daar de kleine bedragen op te hoesten die haar rijdende moeten houden. Ik kan er nog geen afstand van doen. Op de een of andere manier geeft het bezit van een auto me een gevoel van vrijheid, van onafhankelijkheid.
Nog 5 daagjes, dan begint het 'lieve' leventje weer!
