¡Bon Nadal!
Onze kerst in Barcelona begon al op de 24e, Kerstavond. Dat was de verjaardag van mijn tante Tini en dus van oudsher al een bijeenkomst voor de familie.
E. en ik gingen met de bus naar ´beneden´ omdat mijn neef, met een groot appartement in Gòtic, de meeste ruimte heeft om de familie (en aanverwanten) te ontvangen.
Papá Noel kwam langs, de achter-achter neefjes en nichtje waren totaal op de top van hun zenuwen, maar toen alle pakjes waren uitgepakt kwam bij hen ook de rust weer terug. Papá Noel was mij ook niet vergeten -wat een totale verrassing was- en de kleintjes kwamen mij iedere keer trots ook een presentje brengen wat ik uit moest pakken.
Daarna gingen we met zijn allen aan tafel (grote tafel want véél mensen). Toen het eten werd opgeschept moest ik in mezelf lachen: mijn achterneven hadden gekozen voor de hap die ik zelfs in Nederland nooit meer klaarmaak. Maar overigens zeer goed smaakte!
Na een gezellige en drukke avond bracht Eddy (mijn achterneef) ons thuis met de auto aangezien de metro en de bussen na 23.00 uur niet meer reden.
1e Kerstdag was lekker rustig. Met zijn tweetjes rondom het huis, een laat kerstontbijt, en ik liep nog een blokje om voor wat frisse lucht. Geen witte kerst hier, de temperaturen zijn inmiddels weer boven de 10 graden gekomen. En ´s avonds weer heerlijk eten voor mijn neus: (kerst)soep met gallets en daarna lekker los gaan met de handen om de langostinos op te peuzelen.
Geen zorgen, ik vermaak me wel!
Geluk
Dat ik de sneeuw mis vind ik niet echt erg. En al helemaal niet nadat ik vanmiddag las dat ook Schiphol veel last had van het winterse weer. Heb ik ook eens geluk; gisteren net op tijd weggekomen naar Barcelona!
Drukte
Ik ben me d'r van bewust dat ik niet veel van me heb laten horen de laatste weken. Sja, soms liggen de prioriteiten even anders.
Ik volgde de afgelopen maanden een fotocursus en was daar bijna ieder weekend toch minstens een halve dag voor op pad. En leuk dat ik dat gevonden heb ... Het toch min of meer 'gedwongen' bezig zijn met een opdracht -waar je iedere week weer op becommentariëerd werd- gaf me wel een kick en werkte erg motiverend. Zaterdagmiddag was ik voor het laatst op stap, ditmaal met mijn zus én haar zoon, en nu heb ik nog twee dagen om de eindpresentatie te maken.
Want ... zaterdag vlieg ik naar Barcelona voor 10 dagen! En daarna is er niet genoeg tijd meer voor de laatste bijeenkomst op 5 januari om het op tijd af te krijgen.
Morgen de Kerstborrel en dan gaat het grote genieten beginnen.
I love 84
Het Patronaat bestaat 25 jaar en één van de feestelijke activiteiten was een voor de gelegenheid gemaakte voorstelling in samenwerking met de plaatselijke toneelgroep De Eglentier. Het kreeg de titel I love 84 mee [duh!] en stond vol met zang en dans uit de hitlijsten van dat jaar: van Ghosbusters, tot Michael Jackson, tot de Dolly Dots ... alles kwam voorbij. Rode draad van de -weinig- gesproken tekst in de voorstelling was de troonrede van dat jaar [omdat deze in weinig opzichten verschilt met die van dit jaar] en daar had ik weer een bijzondere band mee. Want Prinsjesdag 1984 is de dag dat ik mijn enige kind op de wereld zette en daarmee alleen al dus overgetelijk. Het was het jaar van de hongersnood in Ethiopïe, van We are the world en Do they know it's Christmas ... behoorlijk confronterend voor een jonge moeder met een baby die geboren is een welvarend land.
Maar vrijdagavond was het vooral feest. En omdat een collega van ons in de voorstelling meespeelde, waren we er met veel van het werk. Feest dus.
Bløf en de vrienden
Wij - Karin, Marlies en ik - waren natuurlijk dé vrienden. En wie die andere vrienden waren wisten we wel van de aankondigingen, maar die vrienden moesten zich nog maar bewijzen.
Het werd uiteindelijk een prachtige muziekavond: de heren zelf stonden 2,5 uur op het podium, en dat is lang, dat kan ik je wel vertellen. Maria Mena deed het gewoon goed en bracht de stemming er meteen in met haar hitsongs Just hold me en All this time. De combinaties die ik juist heel mooi vond kostten het -soms vrij irritante- publiek om ons heen wat meer moeite: Wende Snijders [wat een vrouw!] zong Ne me quite pas in een Frans-Nederlands duet met Paskal samen. En al blijft Jeff Buckley toch de mooiste Hallelujah hebben, je moet maar durven en Bart van der Weide durfde! Ik ben blij dat Bløf wat dat betreft niet alle voor de hand liggende keuzes maakte want dat gaf het voor mij nou net dat extra tintje.
Verder blies Candy Dulfer lekker haar saxdeuntjes mee, liet Daniël Lohues de gitaar schreeuwen en maakte ik kennis met Tom Baxter.
De avond werd afgesloten met een ode aan Ramses Shaffy en toen was het alweer voorbij. Maar in koor konden we zeggen: er zijn meer vrienden van Bløf dan wij met zijn drietjes!
> Dit vond Nu.nl er van: klik!
[de fotootjes zijn gemaakt met de mini-Leica .... dus niet wat ik gewend ben af te leveren!]
En dan zijn er ook nog echte recensies
Als je een album uitbrengt dan komen er natuurlijk mensen die er wat van gaan vinden. Dat lijkt mij -maar wie ben ik- heel eng: alles wat je hebt zit in die plaat en opeens gaan anderen er mee aan de haal.
Daarom was de eerste die verscheen een soort van opluchting: positief!
In de volgende worden de jongens vergeleken met hun grote helden van Them Crooked Vultures: duh!!
Vandaag verscheen er een verhaal op Musicfrom.nl: ook niet slecht!
En dan was er ook een verslag van hun cd-presentatie zelf door 3voor12 NH.
Laat me
Voor mijn camera op Bevrijdingspop 2006. Een bijzonder man is heengegaan.
